Rycerstwo polskie to jedna z warstw społecznych funkcjonujące w Polsce w okresie średniowiecza. Trudnili się służbą wojskową. Rycerstwo polskie, ze względu na swoją funkcję, należało do uprzywilejowanej grupy społecznej, posiadając liczne przywileje. Posiadało własny Kodeks rycerza, który był zapisem najważniejszych zasad dotyczących zachowania rycerzy w różnych dziedzinach życia. Zawisza Czarny należał do największych postaci polskiego rycerstwa, do dziś krążą o nim legendy.

Wasal, czyli osoba podległa zwierzchności swojego suwerena, miał za zadanie służyć wiernie, przede wszystkim w formie służby wojskowej i ochraniania swojego pana, w zamian otrzymując liczne przywileje. Działania wasala było objęte specjalnymi zasadami, ujętymi w formie etosu i kodeks rycerski. Giermek otrzymywał tytuł rycerski podczas specjalnej ceremonii pasowania.

W XIII i XIV rycerstwo polskie przekształciło się w szlachtę. W Europie, tytuł rycerski należał do niższych tytułów szlacheckich. Zupełnie inaczej wyglądało to w Polsce, gdzie zgodnie z zasadą równości szlacheckiej – cała szlachta była zaliczana do rycerstwa, czasami określano ją również zamiennie kawalerami.

Kodeks rycerza uczynił z polskiej szlachty jedną z lepszych w Europie. PRzykładem dzielnego i wyjątkowo popularnego w tym czasie był Zawisza Czarny.