Rycerstwo europejskie to grupa rycerstwa, która stworzyła własną, specyficzną kulturę. Jej rozkwit przypada na czas od XI do XIII wieku. Znani są m.in. wywodzący z niego templariusze. Przez te stulecia rycerstwo europejskie stworzyło własny etos prawdziwego rycerza, który obowiązywał każdego młodego człowieka. Karierę zaczynał najpierw jako paź, kolejnym szczeblem awansu było pełnienie roli giermka, który miał okazję towarzyszyć rycerzowi podczas różnego rodzaju turniejów i walk. Dopiero około 20 roku giermek, po przejściu poszczególnych etapów, mógł zostać mianowany na rycerza i otrzymać takie atrybuty jak: miecz, tarczę i ostrogi.

Duży wpływ kościoła katolickiego spowodował uformowanie wizerunku i cech rycerza idealnego, którego uosabiał choćby Roland czy polski Zawisza Czarny. Wzorowe rycerstwo europejskie charakteryzowało się takimi cechami jak: walka w obronie wiary i sprawiedliwości, opieka nad słabymi i chorymi, dbanie o kobiety i dzieci. Z kolei za cnoty rycerskie uważano: wierność seniorowi, dzielność, szczerość czy wspaniałomyślność.

Templariusze zorganizowali się w 1118 roku i miał pochodzenie francuskie. Rycerstwo europejskie, m.in wspomniani już templariusze, wsławili się organizując krucjaty, czyli wyprawy przeciwko niewiernym i wyzwolenia Ziemi Świętej.