Legiony rzymskie albo legia (łac. legio) to główna i największa jednostka należąca do rzymskiej armii (starożytny Rzym), której podstawą była głównie ciężka piechota. W wyprawach legionów brali udział także kamieniarze, cieśle czy rzemieślnicy.

Nazwa legiony rzymskie oznacza dosłownie „pobór”. Na początku, słowo legiony oznaczało całość wojska, czyli wszystkich mężczyzn, którzy zostali powołani pod broń, ale z zaznaczeniem, że byli to obywatele rzymscy. W skład legionów w okresie wczesnej republiki wchodziły: manipuły, centurie, a następnie również kohortie. Legiony rzymskie tworzyły także centurie jazdy, dzielące się na szwadrony i drużyny, oddziały zwiadowcze, inżynieryjne, aprowizacyjne itd.

Pod koniec działania cesarstwa rzymskiego, legion liczył po tysiąc żołnierzy, najwięcej oddziałów działało za czasów wojny Oktawiana z Markiem Antoniuszem (starożyrny Rzym) – dokładnie 40. Zgodnie z przyjętymi zasadami, legionem dowodził legat lub legat specjalny, odpowiadający rangą dzisiejszemu generałowi. Miał on również do dyspozycji sztab składający się z oficerów-praktykantów, inaczej trybunów wojskowych oraz dowódców kohort, manipułów i centurii.

Legiony rzymskie walczyły w trzech szeregach: hastati, principes i triarii. Z biegiem czasu sprzęt, jakim dysponowali legioniści, ulegało sporym przeobrażeniom – zarówno jeśli chodzi o poszczególne elementy, jak i styl uzbrojenia. Niezmiennie jednak podstawowymi elementami wyposażenia legionisty były: hełm, tarcza - scutum - najpierw owalna, później prostokątna, pancerz - zbroja łuskowa lub kolczuga, później zbroja segmentowa - orica segmentata, ciężka włócznia (inaczej hasta) lub oszczepy (pilum) oraz krótki, obosieczny miecz – gladius.