Armia Czerwona, Armia Radziecka, Bolszewicy została powołana w styczniu 1918 roku i zastąpiła dotychczasowe siły Rosji Radzieckiej zwane Gwardią Czerwoną. Asumpt do zmiany dała Rewolucja Październikowa.
Początkowo, Armia Czerwona nie była wojskiem regularnym, ale składającym się z ochotników. Nie nadawane były w nim żadne stopnie wojskowe i rangi, a oficerowie przez pierwsze miesiące byli mianowani drogą demokratycznych wyborów.

Dopiero wiosną 1918 roku, Lenin zdecydowała się wprowadzić powszechny obowiązek służby wojskowej, zmieniono również strukturę, przydzielając każdej jednostce komisarza politycznego.
Przed wojną Armię Czerwoną oddano w ręce Ludowego Komisarza Obrony, a dokładnie w 1935 roku do życia powołany został zawodowy korpus oficerskimi, stosujący już rangi wojskowe (bolszewicy). Armia Czerwona była ściśle podporządkowana ówczesnym władzom politycznym, o czym świadczyły m.in.: członkowstwo jej dowódców i oficerów w partii komunistycznej, awanse uzależnione od zasług politycznych, a także stała kontrola ze strony policji politycznej.

W późniejszym okresie wojny, a także na początku lat 50. sytuacja uległa odwróceniu. Wyższa kadra oficerska Armii Czerwonej zaczęła mieć coraz większy wpływ na władze polityczne ZSRR, czego efektem było funkcjonowanie swoistego lobby wojskowego w otoczeniu partii komunistycznej (bolszewicy).

Jeśli chodzi o toczące się walki, to najważniejsze bitwy stoczone przez Armia Radziecka w okresie II wojny światowej to: obrona Stalingradu i Leningradu, odparcie Niemców spod Moskwy - ...
To Armia Czerwona jako pierwsza w Europie pokrzyżowała plany Niemców, zakłucając stworzony przez nich plan wojny błyskawicznej - blitzkrieg.

Stoczone walki znacznie uszczupliły liczbę żołnierzy. Podczas wojny do Armii powołano około 15- 20 mln osób, z czego życie straciło 7- 10 mln osób. Po 1945 roku liczba stałej armii ulegała redukcji do poziomu od.2 do 5 mln.