Rkm DP (DP-27)

dobroni.pl

» MILITARIA » » ★  Obserwuj★  Obserwujesz✕  Nie obserwuj

Ręczny karabin maszynowy DP
Ручной пулемёт Дегтярёвa ДП


Wasilij Alieksiejewicz Diegtiariow (Василий Алексеевич Дегтярёв, ur. 2 stycznia 1880, zm. 16 stycznia 1949) — Rosjanin, radziecki konstruktor broni strzeleckiej.

Fig 1

W 1923 Diegtiariow rozpoczął konstruowanie własnego ręcznego karabinu maszynowego, który po testach pod koniec 1926 roku przyjęto w 1927 na uzbrojenie Armii Czerwonej pod oznaczeniem DP (Diegtiariow piechotnyj). Taka jest oficjalna nazwa tej broni. Źródła zachodnie zaczęły jednak na podobieństwo do swojego systemu wprowadzać do nazwy rok oficjalnego przyjęcia modelu. Ponieważ był to rok 1927 w konsekwencji powstała nazwa DP-27. A ponieważ na uzbrojenie wszedł w 1928 roku to można też spotkać oznaczenie DP-27/28.Konstrukcja ta postawiła Diegtiariowa wśród czołowych radzieckich konstruktorów broni strzeleckiej. DP, wyróżniający się charakterystycznym magazynkiem talerzowym, zwany potocznie diegtariewem, był podstawowym rkm-em armii radzieckiej oraz oddziałów LWP podczas II wojny światowej.

Fig 2
Na bazie rkm-u DP Diegtiariow opracował lotniczy karabin maszynowy DA z 1928 (dla strzelców-obserwatorów), następnie w wariancie podwójnie sprzężonym DA-2. Znacznie szerzej rozpowszechniony stał się czołgowy karabin maszynowy DT z 1929 roku (Diegtiariow tankowyj), stanowiąc uzbrojenie radzieckich czołgów do lat powojennych.

DP jest bronią zaliczaną do klasy lekkich karabinów maszynowych (podobnie jak niemiecki MG-34 czy też angielski Bren) strzelającą nabojami karabinowymi z łuskami z wystającą kryzą typu 7,62x54mmR (używaną również w karabinach powtarzalnych Mosin) wprowadzoną na uzbrojenie Związku Radzieckiego w 1928 roku.

Nabój 7.62x54mmR

Fig 3
Nabój ten powstał w 1891 roku jako konstrukcja przeznaczona pierwotnie do powtarzalnych karabinów Mosin-Nagant. Był używany od końców ery carskiej poprzez okres Związku Radzieckiego do chwili obecnej w karabinach maszynowych (lekkich i ciężkich) i karabinach (Mosin, SWT-40 czy też Dragunow). Nabój ten pozostaje jednym z kilku nielicznych standardowych nabojów z wystającą kryzą nadal używanych w wojskach oraz myślistwie.

Oryginalnie nabój 7,62x54mmR posiadał 13,7 gramowy tępogłowicowy pocisk płaszczowy (full metal jacket - FMJ). W wyniku doświadczeń wojny Rosyjsko-Japońskiej został on zastąpiony
w 1908 roku 9,7 gramowym ostrogłowicowym pociskiem FMJ, pozostającym standardowym aż do dzisiaj. W celu poprawienia celności współczesny Dragunow SWD używa wariantu 7N1, w którym ładunek prochowy jest w postaci nitek a nie kulek a pociskiem jest 9,7 gramowy zagłębiony z tyłu pocisk FMJ. Nowym wariantem naboju jest 7N14. Pocisk jest także płaszczowy lecz z rdzeniem ołowianym i jest nieco cięższy. Szybkość początkowa oby typów jest taka sama (830 m/s) lecz drugi jest celniejszy.
Dane dotyczące 12,0 g pocisków FMJ Match wykazują, że dysponując energią wylotową ponad 4050 J na dystansie 914 pocisk posiada jeszcze powyżej 1000 J i porusza się z szybkością naddźwiękową.

DP był tani i łatwy w produkcji – wczesne modele zawierały mniej niż 80 części i mogły być wykonywane nawet przez niewykwalifikowanych robotników. Było to m.in. przyczyną różnic w szczegółach pomiędzy egzemplarzami pochodzącymi od różnych wytwórców.
Szczególnie znanym producentem rkm DP były zakłady zbrojeniowe w Kowrowie, w których od 1918 roku pracował Diegtiariew. Znakiem firmowym tych zakładów był wydłużony owal z pionową strzałką w środku.
Broń ta była znana z odporności na zanieczyszczenia. W testach była zanurzana w piasku i błocie a następnie bez problemów oddawała co najmniej 500 wystrzałów. Głównym niedostatkiem DP był słaby dwójnóg nie wytrzymujący ostrego się z nim obchodzenia co powodowało jego złamania. Również magazynek talerzowy na 47 lub 49 nabojów, zasilający broń z góry miał zbyt małą pojemność wymaganą do utrzymywania ognia ciągłego przez dłuższy czas w porównaniu do zasilania taśmowego. Dodatkowo, zmiana magazynka była dosyć czasochłonna a szczególnie jego ładowanie. Także wymiana lufy mimo, że prosta to wymagała użycia dwóch rąk oraz specjalnego klucza. Relatywnie niska szybkostrzelność oraz zalecenie strzelania krótkimi seriami (do 6 pocisków) miały swoje pozytywy – obniżono tempo przegrzewania lufy. W tym samym celu wprowadzano też modyfikacje osłony lufy i samej lufy. Tym niemniej, co zresztą doprowadziło do skonstruowania wersji DPM, ciepło od nagrzewającej się lufy było częstą przyczyną niesprawności broni z powodu utraty właściwości sprężyny powrotnej wynikającej z bliskości rozgrzanej lufy.
Niedostatki DP zostały posumowane przez stronę Radziecką, bądź co bądź używającą go głównie:

 Niewygodne do przenoszenia magazynki (metalowe duże zasobniki po trzy „talerze”)
 Żmudne i niewygodne ich ładowanie
 Tylko jeden bezpiecznik nie był wystarczającym zabezpieczeniem podczas biegu z załadowaną bronią
 Wymiana rozgrzanej lufy z powodu braku jakiegokolwiek na niej uchwytu była trudna (nawet wprawnemu strzelcowi zajmowała ta czynność 20-30 sekund)
 Odkryte od dołu komora zamkowa i komora gazowa były narażone na zanieczyszczenia piaskiem. To samo dotyczyło szczeliny pomiędzy talerzami (połówkami) magazynka, otwartej do góry
 Niepewne mocowanie dwójnoga
 Utrudniona regulacja zaworu gazowego

Były to niedostatki wykazywane ale przecież gdyby broń była aż tak zła to n.p. Finowie czy też Niemcy nie chcieli by jej używać. U Finów był pieszczotliwie nazywany „Emmą” a Niemcy sami go stosowali jao MG.120(r) i wyposażali w niego kolaborujące oddziały (Legion Kozacki czy też Własowski ROA).
Mimo wszystko DP miał opinię efektywnej lekkiej broni wsparcia i był na regulaminowym wyposażeniu wielu armii do lat 1950-tych, kiedy to został zastąpiony przez bardziej nowoczesny RPD (też Diegtiarowa) na amunicję pośrednią.

DANE TECHNICZNE RKM DP ( DP-27/28)

Fig 4 (zdj 11)


Konstrukcja DP

Rkm DP jest bronią samoczynną przeznaczoną wyłącznie do prowadzenia ognia automatycznego – krótkimi i długimi seriami. Posiada nieruchomą, wymienną lufę oraz zamek ryglowany w czasie wystrzału przez rozchylane na boki dwa rygle wchodzące w odpowiednie wycięcia komory zamkowej. Sterowanie procesem ryglowania/odryglowania jak również podawania nabojów i wyrzucania łuski odbywa się poprzez współpracujące z zespołem zamka poprzez krzywkowe wyżłobienie suwadło. Jest ono napędzane podczas ruchu do przodu przez umieszczoną na żerdzi suwadła rozprężającą się sprężynę powrotną a w ruchu do tyłu przez energię pobieranych z wykonanego z boku lufy i przechodzących przez odpowiedni zawór części gazów prochowych pochodzących ze spalania ładunku prochowego naboju.
Karabin składa się z kilku głównych części: - kolby z komorą spustową (1), komory zamkowej (2), suwadła wraz z zamkiem i sprężyną powrotną (3), osłony lufy (chłodnicy) wraz z rurą gazową (4), lufy z zaworem/regulatorem gazowym i tłumikiem płomieni (5), dwójnoga (6) a także magazynka (7).

Fig 5
Fig5a

Schematy budowy wewnętrznej

Fig 5b
Fig 6

Przekrój przez środkową część broni, zamek w tylnym położeniu; korekta rysunku oryginalnego.

Działanie części karabinu

Fig 7


Poniżej przedstawiono ich współdziałanie w sposób opisowy.

Położenie części przed ładowaniem

Przed ładowaniem suwadło z tłokiem gazowym z nim połączonym oraz zamkiem znajduje się w położeniu przednim a sprężyna powrotna jest w stanie najmniejszego napięcia. Tłok gazowy swoją cześcią przednią (gniazdem) jest nasunięty na regulator gazowy, zamek zamyka komorę nabojową a jego rygle rozsunięte są na boki i zachodzą za opory ryglowe znajdujące się w bocznych ściankach komory zamkowej. Iglica znajduje się w przednim położeniu, a jej grot wystaje z czółka trzonu zamkowego.
Wyrzutnik znajduje się w górnym położeniu a jego sprężyna jest ściśnięta.
Dźwignia spustowa urządzenia spustowego podniesiona jest swoją sprężyną do góry a język spustowy podany jest do przodu i opiera się o opuszczony do dołu bezpiecznik.
Właz nabojowy w komorze zamkowej zamknięty jest zasuwką.

Działanie części rkm DP podczas ładowania

W celu załadowania ręcznego karabinu maszynowego przesuwa się zasuwkę do przodu, odciąga rączkę suwadła do tyłu aż do jego zaskoczenia za zaczep dźwigni spustowej i dołącza się magazynek.
Podczas odciągania suwadła do tyłu tłok gazowy ściska na swoim trzonie sprężynę powrotną, której drugi koniec opiera się o łącznik. Suwadło w swoim ruchu do tyłu odprowadza także połączoną z nim iglicę. Zgrubienie iglicy wychodząc z zamka zwalnia rygle zamkowe, które pod działaniem skosów gniazda na suwadle zsuwają się, wychodząc z opór ryglowych komory zamkowej i zwalniają zamek. Zamek pod działaniem przedniej ścianki gniazda na suwadle odchodzi do tyłu. Dźwignia spustowa pod naciskiem cofającego się suwadła opuszcza się, a gdy tylko suwadło dojdzie w położenie tylne, ponownie się podnosi pod działaniem swojej sprężyny i swoim zaczepem zaskakuje za ząb zaczepowy na suwadle. Suwadło wraz ze współpracującymi z nim częściami ruchomymi zatrzymuje się w tylnym położeniu.
Po dołączeniu naładowanego nabojami magazynka nabój znajdujący się w jego donośniku zostaje umieszczony przed częścią podajnikową przedniej części trzonu zamka. Ręczny karabin maszynowy zostaje załadowany i jest gotowy do prowadzenia ognia.

Działanie części rkm DP podczas strzelania

Aby rozpocząć ogień, obejmuje się prawą dłonią szyjkę kolby, palcem wskazującym przyciska bezpiecznik powodując jego ruch do góry i naciska na język spustowy. W tej sytuacji bezpiecznik zwalnia język spustowy, który obracając się na swojej osi, naciska swoim zębem na dźwignię spustową powodując wyprowadzenie jej zaczepu z kontaktu z zębem zaczepowym suwadła. Suwadło wraz z iglicą i zamkiem pod działaniem sprężyny powrotnej posuwa się do przedu. Zgrubienie iglicy opierając się o występy rygli zamkowych, zmusza zamek do posuwania się do przodu wraz z suwadłem.
Przy ruchu zamka do przodu jego podajnik wypycha nabój z donośnika magazynka i podaje go do komory nabojowej lufy. W chwili zbliżania się zamka do tylnego ścięcia lufy podajnik i wyciąg zamka wchodzą w odpowiednie wycięcia na tylnym ścięciu lufy, a wyciąg swoim pazurem zaskakuje za kryzę łuski.
W czasie dalszego posuwania się suwadła do przodu iglica, wchodząc głębiej do przewodu w trzonie zamkowym, swoimi zgrubieniami powodując rozsunięcie rygli zamkowych. Rygle swoimi końcami opierają się o opory ryglowe komory zamkowej, prze co przewód lufy zostaje zamknięty zaryglowanym zamkiem. Suwadło wraz z iglicą posuwając się dalej do przodu, wysuwa grot iglicy przez otwór grota w czółku zamka, grot zbija spłonkę naboju i następuje strzał.
W momencie gdy pocisk minie otwór gazowy w lufie, część gazów prochowych uchodzi przez ten otwór do przewodu w komorze gazowej, następnie przez przewód osiowy regulatora gazowego uderza w tłok gazowy i powoduje jego cofnięcie, a wraz z nim trzonu tłoka gazowego i suwadła.
W początkowym ruchu suwadła do tyłu zamek pozostaje w miejscu do chwili opuszczenia przez pocisk przewodu lufy, w dalszym ciągu zamykając przewód lufy nie dopuszczając do przedostania się gazów prochowych do komory zamkowej. Iglica równocześnie z ruchem suwadła zaczyna ruch do tyłu i gdy tylko jej zgrubienie wyjdzie z zamka, rygle zamkowe zyskają możliwość schodzenia się. Przy dalszym ruchu suwadła rygle zamkowe pod działaniem skosów gniazda na suwadle schodzą się, wychodzą z opór ryglowych komory zamkowej i zwalniają zamek, który wraz z suwadłem odchodzi do tyłu.
Pazur wyciągu wraz z odejściem zamka do tyłu wyciąga łuskę z komory nabojowej. Łuska natknąwszy się kryzą na wyrzutnik, opuszczony do dołu pod działaniem swojej sprężyny, zostaje wyrzucona w dół przez otwór wyrzutnicy w suwadle.

Jeśli w międzyczasie nie został zwolniony spust to suwadło nie zatrzyma się w swoim tylnym położeniu lecz po dojściu do niego zacznie znowu ruch do przedu rozpoczynając następny cykl wprowadzania nowego naboju do komory nabojowej, strzału i odrzutu powodującego odryglowanie broni i wyrzucenie kolejnej łuski.
Po zwolnieniu języka spustowego ząb zaczepowy cofającego się suwadła zaskakuje za zaczep podnoszącej się dźwigni spustowej i suwadło zatrzymuje w tylnym położeniu. W tym momencie następuje przerwanie strzelania ale karabin maszynowy pozostaje załadowany.

Animacja pracy mechanizmów DP jest dostępna np. tutaj http://s57.radikal.ru/i156/1106/1a/3951f4bcb911.gif

W czasie użytkowania DP przechodził on szereg modyfikacji takich jak zmiany liczby i wielkości otworów w osłonie lufy,
Fig 8

czy też konstrukcji celownika
Fig 9
lub dwójnoga.

Był to jednak cały czas DP, nawet po modyfikacji do DPM i dalej.
Do dzisiaj jest jeszcze używany w wielu krajach.

Źródła

 7,62 Ręczny karabin maszynowy Diegtiariewa (DP). Krótka instrukcja. (7,62-мм Pучной пулемёт Дегтярева (ДП) Памятка по обращению и обереженю), 1944
 Babak F. K. Karabiny maszynowe (Бабак Ф. К. Пулеметы), 2006
 Barnes, Frank (2006). Skinner, Stan. ed. Cartridges of the World. 11th Edition. Cartridges of the World. Gun Digest Books.
 Błagonrawow A. A. Materialna część broni strzeleckiej tom 2 (Благонравов А.А. Материaльная часть стрелкого оружия kn. 2) 1946
 Błagonrawow A. A. Materialna część broni strzeleckiej tom 2, Album wkładek (Благонравов А.А. Материальная часть стрелкового оружия кн.2 Альбом вкладок), 1946
 Bołotin D. N. Radziecka broń strzelecka (Болотин Д.Н. Советское стрелковое оружие), 1990
 Bołotin D. N. historia radzieckiej broni strzeleckiej i amunicji (Болотин Д. Н. История советского стрелкового оружия и патронов. Полигон), 1995
 DP, z cyklu Broń zwycięstwa, cykl TV Zwiezda (Оруже победы, ТРК ВС РФ ЗВЕЗДА) 2010
 Maksymowicz R. Ręczny karabin maszynowy DP, Typy Broni i Uzbrojenia 11, Wydawnictwo MON, 1971
 Monetczikow S. Od deski kreślarskiej konstruktora do chrztu bojowego Broń, 10, 2005 (Монетчиков С. От кульмана конструктора до боевого крещения, Оружие 10, 2005)
 Nacwaładze J.O. Broń zwycięstwa (Нацваладзе. Ю. А. Оруже победы) 1987
 Russia's new 7.62x54mmR Sniper Load by David M. Fortier @ www.snipersparadise.com

Wszystkie rysunki ˆAutora

 

 

Zdjęcia do artykułu (11) - wyświetl wszystkie:

Reklama


Dokumenty (1):

 rkm_dp27kpl.pdf - Dokument całościowy - 890 kb

Broń palna - zobacz podobne



Komentarze do artykułu (2):



Świetny tekst. Miejmy nadzieję, że okaże się bardzo pomocny przy składaniu DP 28. :)
[2011-06-14]


:-) "Bliższa ciału memu Ewa,       Niż erkaem Digtariewa" [2011-06-23]

Aby móc komentować musisz być zalogowany!

zaloguje się

Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za komentarze Internautów.

Ogłoszenie płatne


daj ogłoszenie


Grupy


polityka prywatności